Domek w Beskidzie Żywieckim na sześć osób. Październikowy weekend z kominkiem

W piątek o osiemnastej Radek zatrąbił pod naszym blokiem dwa razy, choć umawialiśmy się, że wyjdziemy na SMS-a. W bagażniku jego auta stały już dwie skrzynki z zakupami według listy Jacka, gitara, której nikt potem nie wyjął z pokrowca, i torba z planszówkami Natalii. My jechaliśmy Octavią za nimi, z Elą i Jackiem na tylnym siedzeniu, bo ich auto było w warsztacie. Do domu w dolinie mieliśmy niecałe dwie godziny.

Kemping w lipcu był udany, ale w październiku nikt nie chciał spać na karimacie. Pomysł na domek padł na grillu po powrocie Michała z Alp, ten sam wieczór, kiedy Natalia wymyśliła wspólnego sylwestra. Natalia i Radek wrócili zresztą tydzień przed wyjazdem z Toskanii i przywieźli nam butelkę oliwy, którą Jacek otworzył pierwszego wieczoru.

Jak szukaliśmy domu

Dom dla sześciu osób to inne wyszukiwanie niż pokój dla dwojga. Ustaliliśmy kilka warunków, zanim ktokolwiek zaczął przeglądać ogłoszenia:

• Trzy osobne sypialnie. Trzy pary, trzy pokoje. Kanapa w salonie jako „czwarta sypialnia” odpadała od razu.
• Duża kuchnia i stół dla sześciu. Jacek gotuje na każdym naszym wyjeździe i potrzebuje miejsca. Stół, przy którym zmieści się sześć osób i plansza do gry, był ważniejszy niż widok z okna.
• Kominek albo piec. Bez tego jesienny dom w górach to po prostu zimny dom.
• Dojazd autem pod same drzwi. W październiku po deszczu gruntowa droga potrafi być kłopotem. Zapytaliśmy o to właściciela wprost.
• Do dwóch godzin jazdy z Katowic. Żeby w piątek po pracy dojechać na kolację, a nie na nocleg.

Szukała Ela, bo ona ma do tego cierpliwość. Wysłała do grupy cztery propozycje, głosowaliśmy w piątek wieczorem i w sobotę rano dom był zarezerwowany. Za dwie noce zapłaciliśmy za cały dom niecałe półtora tysiąca złotych, z drewnem do kominka w cenie. W sezonie zimowym ten sam dom kosztuje wyraźnie więcej.

Dom

Drewniany, piętrowy, na skraju wsi, z ostatnim sąsiadem kilkaset metrów niżej. Na dole kuchnia połączona z salonem, kominek z szybą i duży stół z ławami. Na górze trzy sypialnie pod skosem. Sypialnie losowaliśmy jak zawsze, o czym pisałam przy dzieleniu kosztów w szóstkę. Nam przypadła ta najmniejsza, z oknem na las. Nie narzekałam.

Jedna rzecz zaskoczyła nas negatywnie: w łazience na górze ciepła woda kończyła się po trzecim prysznicu. Właściciel uprzedzał, że bojler jest „rodzinny”, ale nikt z nas nie wziął tego na poważnie. W sobotę wieczorem ustaliliśmy kolejkę i odstępy co pół godziny.

Sobota: Hala Lipowska i Rysianka

Na jeden porządny szlak w weekend zgodzili się wszyscy, nawet Ela, która po złamanym nadgarstku dalej woli płaskie trasy. Wybraliśmy Halę Lipowską i Rysiankę, bo podejście jest długie, ale łagodne, szeroką drogą przez las, bez żadnych miejsc, gdzie trzeba patrzeć pod nogi ze strachem. Dla mnie to argument numer jeden.

Na Halę Lipowską szliśmy z doliny niecałe dwie godziny, z postojami. Las był już żółty i rudy, w wyższych partiach buki prawie bez liści. Pod schroniskiem na polanie zjedliśmy zupę, a Radek z Michałem poszli kawałek dalej, na Rysiankę, sprawdzić, czy widać Tatry. Widać było. Michał wrócił z kilkudziesięcioma zdjęciami i opowieścią, że w październiku, przy czystym powietrzu, z Rysianki Tatry wyglądają jak wycięte z papieru.

Reszta z nas siedziała na ławce przed schroniskiem i piła herbatę. Po południu zrobiło się chłodno i wilgotno, więc zeszliśmy przed zmrokiem. W domu Jacek miał już na kuchni garnek gulaszu, a Ela osobny, z fasolą.

Jedzenie i zakupy

Jacek rozpisał menu jak na kempingu: śniadania na słodko i na słono, jeden ciepły obiad wieczorem, kanapki na szlak. Zakupy zrobił z Natalią w czwartek, według listy, z podziałem na to, co wegetariańskie, a co nie. Ela nie je mięsa, więc wszystkie dania były tak pomyślane, żeby mięso dało się dołożyć osobno.

W piątek wieczorem Jacek smażył placki ziemniaczane na dwóch patelniach naraz, a my jedliśmy je przy kominku, prosto z talerza, zanim zdążyły ostygnąć. Na niedzielne śniadanie zrobił jajecznicę dla sześciu na jednej patelni, a ja pilnowałam, żeby kawa była gotowa, zanim ktokolwiek otworzy oczy.

Rozliczenie

Natalia wpisywała wszystko do aplikacji na bieżąco, jak zawsze. Na koniec wyszło na osobę:

• Dom z drewnem: około 245 zł.
• Jedzenie i napoje bez alkoholu: około 130 zł.
• Paliwo: liczone osobno na każde auto i dzielone na pasażerów. U nas wyszło niecałe 50 zł na osobę.
• Schronisko i drobiazgi na szlaku: kilkadziesiąt złotych.

Razem po niecałe pięćset złotych na osobę. Alkohol, jak zawsze, osobno, bo Natalia nie pije.

Co byśmy zmienili

Trzy rzeczy, które zapisałam w arkuszu w zakładce „następnym razem”:

1. Trzy noce zamiast dwóch. W piątek przyjechaliśmy zmęczeni po pracy, w niedzielę od rana myśleliśmy o pakowaniu. Została jedna pełna doba. Na dłuższy weekend wystarczy jeden dzień urlopu.
2. Pytać o ciepłą wodę konkretnie. Ile litrów bojler, ile pryszniców po kolei. Brzmi śmiesznie, dopóki nie stoi się pod zimną wodą w październiku.
3. Mniej planszówek. Natalia wzięła siedem. Zagraliśmy w dwie, w jedną cztery razy.

Zdziwiło mnie, jak dobrze wypoczęłam, choć niewiele się działo. Bez zwiedzania, bez biletów, bez planu dnia poza jednym szlakiem. Po kempingu i domku wiem już, że na wspólne wyjazdy w szóstkę najlepiej działa jedno miejsce na cały pobyt, a nie zmienianie noclegów, jak przy naszych podróżach we dwoje.

Następny raz

W niedzielę przy pakowaniu Radek zapytał, czy w tym samym domu nie dałoby się zrobić zimowego wyjazdu, po nartach na Słowacji. Ela już sprawdziła kalendarz właściciela. Marzec jest jeszcze prawie pusty.